podqast
HelloPolish!HelloPolish! – Polish podcastAll episodes

Jestem w ciąży / C1

13 min
Next episodePrezenty na Boże Narodzenie / A14 min
Get its new episodes on Latest. No account

Downloads:

Jestem_w_ciąży_C1_PDF

Jeszcze kilka lat temu nie sądziłam, że kiedykolwiek poczuję instynkt macierzyński. Wprawdzie byłam w stałym związku, ale nigdy nie rozmawiałam z partnerem o dzieciach. Każde z nas ceniło niezależność, życie we dwoje, decydowanie tylko o sobie i odpowiedzialność tylko za siebie. Na zakładanie rodziny nie byliśmy już najmłodsi, ja miałam trzydzieści siedem lat, a mój partner czterdzieści dwa. Większość naszych znajomych miała już dzieci, jedno albo dwoje. Pewnego dnia temat ciąży wypłynął sam w jednej z rozmów. Po kilku dyskusjach doszliśmy do wniosku, że chcemy postarać się o dziecko. Poczułam, że jest to dla mnie dobry czas – mamy stabilną sytuację finansową, własne mieszkanie, dobrą pracę, ale od razu naszły mnie wątpliwości – czy to nie za późno? W tym wieku ciąża wiąże się z wieloma zagrożeniami. Postanowiłam o tym nie myśleć i zaczęliśmy starać się o dziecko.
Niestety od razu zaczęły się schody. Po kilku miesiącach prób okazało się, że mam problemy hormonalne. To nie była dla mnie łatwa sytuacja. Kiedy okazało się, że mam trudności z zajściem w ciążę, nagle bardzo mocno zapragnęłam mieć dziecko. Mój partner podchodził do tego bardziej na luzie, natomiast ja zaczęłam odczuwać presję. Zawsze śmiałam się z powiedzeń typu „zegar biologiczny tyka”, ale tym razem nie było mi do śmiechu, bo i mnie dotknął ten problem. Leczenie okazało się długie i nieprzyjemne. Po hormonach czułam się źle – często bolała mnie głowa, miałam silne wahania nastroju. Aż w końcu, po roku, postanowiliśmy wyjechać na urlop, oderwać się od wszystkiego, odpocząć. I po powrocie – niespodzianka! – zrobiłam test i zobaczyłam upragnione dwie kreski.
Jak zareagowałam? Na początku byłam w lekkim szoku. Nie do końca wierzyłam, że naprawdę jestem w ciąży. Wybuchnęłam płaczem. Targały mną różne emocje – radość, strach o dziecko, obawy o to, jaką matką będę, czy sprawdzę się w tej roli. Potem wszystko potoczyło się tak szybko… Wybór lekarza prowadzącego, pierwsze USG i ten moment, kiedy usłyszeliśmy bicie serca naszego dziecka – to były niezapomniane chwile. Było też trochę nerwów, bo w czasie ciąży pojawiły się komplikacje. Oprócz mdłości miałam anemię i przedwczesne skurcze, więc przez całą ciążę musiałam brać leki. Starałam się myśleć pozytywnie, zdrowo się odżywiać i ćwiczyć, ale niestety przybrałam na wadze więcej, niż powinnam. Każde badanie było dla mnie bardzo stresujące i gdyby nie wsparcie partnera, chyba wpadłabym w depresję. W drugim trymestrze dodatkowo zaczął mnie boleć kręgosłup, więc postanowiłam, że poproszę lekarza o zwolnienie. Mój ginekolog kategorycznie zabronił mi spędzać przy komputerze więcej niż dwie godziny dziennie, więc poszłam na zwolnienie. Siedzenie w domu trochę mi doskwierało. Wprawdzie nadrobiłam zaległości czytelnicze, ale niestety siedziałam za dużo na telefonie, czytając wszystko, co mi wpadło w ręce, o ciąży, rozwoju dziecka i porodzie, co było błędem, bo nabawiłam się tylko strasznego lęku przed porodem.
W siódmym miesiącu ciąży poszliśmy do szkoły rodzenia i to był strzał w dziesiątkę. Dzięki temu oswoiłam lęk i dowiedziałam się wielu rzeczy o pielęgnacji dziecka – kąpaniu, przewijaniu – i karmieniu piersią. W tym czasie zaczęliśmy też myśleć o wyborze szpitala i zdecydowaliśmy się na porodówkę, która cieszy się w moim mieście najlepszą opinią. W końcówce ciąży zaczęłam myśleć o wyprawce dla noworodka. Już wiedzieliśmy, że to będzie dziewczynka, ale nie kupowałam jej różowych ubranek i kocyków, nie lubię takich stereotypów. Starałam się też nie szaleć i kupiłam same najpotrzebniejsze rzeczy – mogłam skonsultować się z siostrą, która ma już dwoje dzieci. Zrobiliśmy w mieszkaniu przemeblowanie i zaczęliśmy odliczać dni do

Episode page ↗
Also about family and parenting
Every episode about Family & parenting
More from HelloPolish!